Wanda Łuczycka
Data urodzenia: 1907-07-02
Miejsce urodzenia: 1996-07-03
Stan cywilny: Józefów Lubelski, Polska

Biografia:
Wanda Łuczycka urodziła się 2 lipca 1907 w Józefowie Lebelskim. Przed wojną występowała w Teatrze Miejskim w Toruniu (1932/33), Teatrze Ziemi Wołyńskiej w Łucku (1933-36), w Reducie Juliusza Osterwy (1936-37), w Teatrze Miejskim w Łodzi (1937-38) i w Teatrze Narodowym (1938-39). Po wojnie aktorka występowała w Teatrze Wojska Polskiego w Lublinie, z którym przeniosła się do Łodzi. Od 1947 aktorka teatrów warszawskich: Nowego (1947-48), Rozmaitości (1948-49), Narodowego (1949-55, 1965-68), Dramatycznego (1955-64, 1968-85). Związana także z radiem (m. in. rola Fronczakowej w "Matysiakach"). Z filmem zetknęła się jeszcze w latach 30., kiedy jako studentka kilkakrotnie statystowała przed kamerą. Po wojnie początkowo powierzono jej wyraziste epizody: w "Dwie godziny" (1946) Stanisława Wohla i Józefa Wyszomirskiego, w "Celulozie" (1953) Jerzego Kawalerowicza, "Karierze" (1954) Jana Koechera i Jerzego Passendorfera, "Dziś w nocy umrze miasto" (1961) Jana Rybkowskiego. Lubiła epizody -zwarte, dynamiczne, plastyczne. I zawsze traktowała je z równą odpowiedzialnością co główne role. Każda z jej filmowych postaci -realistyczna czy najbardziej ekscentryczna albo dziwaczna- pozostawiała wrażenie pełnej prawdy, a zarazem zawodowego mistrzostwa. I każda pozostawała niepowtarzalna, jedyna w swoim rodzaju, mimo iż niektórzy chcieli widzieć w aktorce ilustratorkę określonych obyczajowych typów. Jej aktorstwo to rygor, precyzja i warsztatowa rzetelność. Stroniła od postaci jednoznacznie pozytywnych. Nudziły ją swoją oczywistością. W telewizyjnym serialu "Wojna domowa" (1966) Jerzego Gruzy zagrała babcię Pawła, przyjeżdżającą z kilkudniową wizytą. Naturalne poczucie humoru połączone jest z instynktem groteskowej deformacji, świetnie sprawdziła się w komediach. Nie był to jednak typowy komizm. Wynikał raczej z pewnej solenności gry i postaci -komediowym, błahym sytuacjom. Tak było w "Mężu swojej żony" (1961) Stanisława Barei, gdzie zagrała despotyczną gosposię Karczów -masażystkę Kowalską. W "Jutro premiera" (1962) Janusza Morgensterna była teatralną bufetową Brygidką, która słuchając reakcji widowni, umiała bezbłędnie ocenić, czy sztuka będzie sukcesem, czy klapą. Szczerze bawiła jako zafrasowana Jacentowa, lamentująca nad nieskorym do umierania mężem w "Kaprysach Łazarza" (1973) Janusza Zaorskiego i później w jego "Awansie" (1975) w roli znachorki Horpyny, która ulegając sile cywilizacji, straciła tajemną moc, szuka więc zapomnienia, produkując - i próbując wysokoprocentowy trunek. Kapitalną postać swtworzyła telewizyjnym filmie "Jak zdobyć kobietę, pieniądze i sławę" (1969). Jej Wasiakowa, czyli Stara, jak pieszczotliwie nazywa ją mąż, domorosły konstuktor-wynalazca, miała ogromną siłę tragifarsowanego wyrazu. W "Jedenastym przykazaniu" (1987) Janusza Kondratiuka stworzyła jedną ze swoich najbardziej ciepłych postaci. Obdarzyła przy tym panią Goldszmidkę, mieszkankę dziwnego miasteczka, wielką dozą wewnętrznego blasku. To właśnie ona wyjaśnia bohaterowi znaczenie tytułowego przykazania: nic za darmo znaczy tyle, że za dobro trzeba zawsze płacić dobrem. Zadziwiająca jest wszechstronność skali ekspresji, jaką prezentowała. Z jednej strony pyszne portrety rodzajowe; Kłębowa w "Chłopach" (1972) Jana Rybkowskiego, Żydówka Arkuszowa w "Nocach i dniach" (1975) Jerzego Antczaka. Obok nich mocne postacie charakterystyczne: właścicielka pensjonatu pokoju wynajmowanego przez Noemi w "Niekochanej" (1965) Janusza Nasfetera, Małolepsza, matka Bolkaw serialu "W słońcu i w deszczu" (1979) Sylwestra Szyszki. W filmie "Późne popołudnie" (1965) Aleksandra Ścibor-Rylskiego grana przez nią Maria Siankowa walczy o szansę na ostatnią miłość. Aktorka przyznała jednak, że najbardziej ceniła współpracę ze Stanisławem Różewiczem. Po raz pierwszy spotkała się z nim przy swojej debiutanckiej roli w "Trudnej miłości" (1954) jako chłopka Biedronkowa. Później było "Świadectwo urodzenia " (1961) z rolą Cieślikowej, prostej, szorstkiej kobiety, ukrywającej żydowską dziewczynkę. I w "Głosie z tamtego świata" (1962) była znudzoną kucharką Wiktorią Habryk, pragnącą za wszelką cenę uciec od monotonnego życia przy garach, a za rolę otrzymała Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki II stopnia oraz nagrodę aktorską Mar Del Plata (MFF). Zagrała jeszcze u Różewicza w telewizyjnym filmie "Diabeł" (1988) grając Rapetową, wiejską kobietę, wynajętą w porze żniw do pilnowania umierającej staruszki. Wystąpiła w serialu TVP "Zmiennicy" (1986) jako Maria Oborniakowa, gospodyni w Skórcu. W "Warszawskich gołębiach" (1988) Henryka Bielskiego zagrała matkę Kaczmarskiego, staruszkę o duszy łobuziaka z warszawskiej Pragi. Była to jej już ostatnia rola. Zmarła 3 lipca 1996 roku w wieku 89. lat.
9.1
Oceń tą osobę:
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10

Galeria

Brak zdjęć.

Nagrody i nominacje

Brak nagród oraz nominacji.

Filmografia

Ocena Tytuł Data produkcji Wystąpił jako
7.7 1986 Maria Oborniakowa, gospodyni w Skórcu (gościnnie)
5.8 1985 Ciotka
8.0 1979 Małolepsza
4.6
Żołnierze wolności
Soldaty svobody
1977 Komunistka rozstrzeliwana z Finderem i Fornalską(niewymieniony w czołówce)
7.4 1977 Arkuszowa (gościnnie)
5.2 1976 Sołtysiakowa
6.7 1975 Gajdowa
6.8 1973
6.9 1972 Kłębowa(gościnnie)
6.3 1972 Salowa w szpitalu
7.5 1969 Woźna Matulkowa
7.7 1965 Babcia Pawła (gościnnie)
6.7 1965 Właścicielka pokoju wynajmowanego przez Noemi
6.8 1964 Oszukana kobieta(gościnnie)
6.8 1962 Wiktoria
7.0 1961 Janka, kasjerka z kombinatu
7.3 1961 Właścicielka restauracji "Astoria"
7.1 1960 Kowalska
6.7 1958 Karolkowa
6.5 1957 Żona Dominika
5.0 1954 Rosiakowa
6.5 1953 Biedronkowa

Komentarze

Bądź pierwszy i załóż nowy temat...

Tagi

Wanda Łuczycka filmy Wanda Łuczycka najlepsze filmy Wanda Łuczycka zdjęcia Wanda Łuczycka galeria Wanda Łuczycka biografia Wanda Łuczycka nominacje Wanda Łuczycka nagrody i wyróżnienia Wanda Łuczycka filmografia Wanda Łuczycka aktor
eonline

Copyright © 1998-2011 Eonline. Wszelkie prawa zastrzeżone.